Hiçbir şey yokken,aklımın ucundan geçmezken,face'te mal mal dolanırken,hatta hatta yine "asphyxiated" moduna deli bir şekilde sarmış kendimi bunalıma vermişken...yine umutla dolmak!? yine ilk günkü gibi kalbin küt küt atması!? tam artık kalmadı derken aynı duyguları eskisi gibi hissetmek!? üstüne bi de sesini tanıyamamak,utanmak kızarmak!? ne bileyim...sadece bir konuşma bu kadar etkiliyosa....sanırım gerçek aşk bu :)
emin ol asla unutmadım,unutmam...değil bi sene,bir ömür görmesem bile...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder